تقارن خجسته زادروز حکیمِ ذوفنون، خواجه نصیرالدین طوسی با «روز مهندس»، تذکاری است بر این حقیقت که در منظومه‌ فکری ما، مهندسی بازتابی از «حکمت عملی» و تجلیِ «عقلانیتِ ابزاری» در خدمتِ «غایاتِ انسانی» است. مهندس، تنها یک فن‌ورز نیست؛ بلکه معمارِ تبدیلِ «هندسه معرفت» به «عینیتِ تمدن» است.

امروز، ایرانِ عزیز ما بر شانه‌های استوار جامعه مهندسی ایستاده است؛ نخبگانی که در طیفی وسیع، از عرصه‌های زیرساختی تا مرزهای دانش، مفهوم «ساختن» را معنا کرده‌اند. این «اراده معطوف به پیشرفت» که در رگ‌های مهندسی کشور جریان دارد، سرمایه‌ای ملی و فراتر از دسته‌بندی‌های سیاسی است که توانسته «دانایی» را به «دارایی» و «تهدید» را به «فرصت» بدل سازد.

اما اکنون، جهان در حال ورود به عصر جدیدی از «حکمرانیِ دانش‌بنیان» است. ظهور فناوری‌های شالوده‌شکن نظیر «هوش مصنوعی» و «علوم کوانتومی»، نه صرفاً یک تحول فنی، بلکه تغییری پارادایمی در مناسبات قدرت و زیست‌بومِ زندگی بشر است. شورای عالی انقلاب فرهنگی با اشراف بر این افقِ تمدنی، گذار به «مهندسیِ آینده‌نگر» را یک ضرورت اجتناب‌ناپذیر می‌داند و بر آن است تا با ریل‌گذاری حکیمانه، بسترِ نقش‌آفرینیِ نوابغ ایرانی را در معماریِ آینده‌ی جهان فراهم آورد.

ضمن ادای احترام به مقام شامخ تمامی مهندسان فرهیخته این مرز و بوم، رجاء واثق دارم که با پیوند وثیق میان *«اتقانِ مهندسی» و «اخلاقِ حرفه‌ای»، ایران اسلامی را به کانونِ جوششِ علم نافع و مرجعیتِ فناوری در تراز جهانی مبدل خواهید ساخت.